Wat ooit diende om vast te klemmen en te ordenen, wordt hier uit elkaar gehaald en opnieuw samengesteld. De knijper — een alledaags object, beladen met herinneringen aan huisvlijt en een tijd waarin de rol van de vrouw vaak begrensd en bepaald was — verliest zijn functie van klem en controle.
In deze serie zijn de knijpers ontdaan van hun spanning. Ze zijn geopend, bevrijd uit hun mechaniek, en vormen nu een nieuwe ondergrond. Wat resteert is geen beperking meer, maar een fundament.
Op deze basis ontvouwt zich een landschap van kleur, ritme en beweging. Elk segment draagt sporen van het verleden, maar samen vertellen ze een ander verhaal: dat van ruimte, keuze en veelvormigheid. Waar ooit uniformiteit werd verwacht, ontstaat nu een beeld dat juist diversiteit en vrijheid viert.
De werken nodigen uit om opnieuw te kijken naar wat vanzelfsprekend leek. Ze tonen hoe iets ogenschijnlijk kleins en huiselijks kan transformeren tot een drager van verandering — een stille verschuiving van beklemming naar mogelijkheden.
